نوآوری عبارت است از یک درصد الهام روح و نودونه درصد عرق ریختن و تلاش کردن
ارزش زیادی در بلاها وجود دارد، چون تمام اشتباهات در آن از بین می‌رود.

درباره استعداد و توان ادیسون هیچ بحث‌وجدلی وجود ندارد. همگان بر این نکته اتفاق‌نظر دارند که او بزرگ‌ترین نابغه اختراع در تمام دوران است.

توماس آلوا ادیسون در 11 فوریه سال 1847 در اوهایو آمریکا به دنیا آمد.
بچه قوی‌هیکلی نبود، ولی سرش آن‌قدر بزرگ بود که طبیب شهر همیشه می‌گفت: این بچه مغز فوق‌العاده‌ای دارد. یک‌بار در کانال آب افتاد و چیزی نمانده بود که آب او را ببرد، اما به‌موقع او را از کانال بیرون کشیدند.
هنگامی‌که ادیسون در دوره ابتدایی درس می‌خواند مدیر مدرسه اش اعتقاد داشت که ادیسون شاگرد کودنی است و عذر او را از مدرسه خواست.
یکبار آسانسور گندم افتاد و مدتی در میان گندم‌ها دفن شد، ولی باز به‌موقع او را نجات دادند. یک روز می‌خواست، تسمه‌ای را کوتاه کند، دو سر تسمه را با انگشتان خود نگه داشت و به یک پسربچه دستور داد، آن را با تیشه قطع کند، اما تیشه به انگشت ادیسون اصابت کرد و انگشت او آسیب جدی دید.
در یک آزمایش، اسید روی صورتش ریخت، صورتش زخم شد، اما چون چشم‌هایش بسته بود، آسیبی به چشمان او نرسید.
ادیسون ده‌ساله بود که کارهای آزمایشگاهی را در زیرزمین خانه‌شان شروع کرد. بیش از دویست شیشه در طاقچه زیرزمین گذاشته بود و بر روی برچسب شیشه‌ها نوشته بود، زهر تا کسی به آن‌ها دست نزند.

کتابی در مورد علم فیزیک خرید، بااینکه مطالب کتاب را می‌خواند و خوب می‌فهمید، اما تا چیزی را آزمایش نمی‌کرد، به آن اعتماد پیدا نمی‌نمود.

ادیسون در سن یازده‌سالگی، کارهای نیوتن، تاریخ آمریکا، کتاب مقدس و آثار شکسپیر و شعرا و مورخان و دانشمندان مشهور را خوب یاد گرفته بود.
او در دوازده‌سالگی برای به دست آوردن پول بیشتر، در اوقات بیکاری به روزنامه‌فروشی پرداخت و با سماجت و پشتکار توانست، اجازه فروش روزنامه، کتاب، مجلات و میوه و شیرینی در قطار بین راه (پرت هون) و (دتروا) را کسب نماید.
او که برای فروش اجناس خود مرتباً با قطار میان پورت هرون و دیترویت دررفت و آمد بود، توانست از شرکت راه‌آهن نمایندگی توزیع یک روزنامهٔ دیترویتی را به دست آورد. با پس‌انداز پول حاصل از فروش روزنامه، آل توانست یک ماشین چاپ دست‌دوم خریداری کند. او دستگاهش را در یک واگن بارکشی نصب کرد و در سن پانزده‌سالگی اولین شمارهٔ روزنامهٔ خود را بانام «ویکلی هرالد» منتشر ساخت. این نشریه که تمام‌کارهایش را ادیسون خود انجام می‌داد، نخستین و تنها روزنامه‌ای بود که در یک قطار در حال حرکت حروف‌چینی و چاپ می‌شد.

در سال ۱۸۶۹ ادیسون که ادارهٔ راه‌آهن را ترک کرده بود، به‌عنوان سرپرست فنی به استخدام یک مؤسسهٔ صرافی بزرگ در نیویورک درآمد. در این مقام او توانست نخستین اختراع موفقش را که نوعی تلگراف چاپی بود، به نام خود ثبت کند.

تلگراف ادیسون برخلاف انواع رایج که علائم مورس را به‌صورت صداهای کوتاه و کشیده به گوش اپراتور می‌رسانیدند، آن‌ها را به شکل خط و نقطه بر روی نوار کاغذی چاپ می‌کرد.
او حق امتیاز اختراعش را در مقابل چهل هزار دلار به مدیر صرافخانه واگذار کرد و با پول آن در شهر نیوآرک ایالت نیوجرسی یک کارگاه تحقیقاتی برای خود برپا نمود. در محل جدید او علاوه بر تکمیل لوازم جانبی تلگراف، یک سامانهٔ پیشرفتهٔ نمایشگر اطلاعات بورس را طراحی کرد که سود هنگفتی از آن حاصل آمد.

منلو پارک

ادیسون مدت‌ها این فکر را در سر داشت که کارگاهش را به محل بازتر و بزرگ‌تری منتقل کند. با فراهم شدن سرمایه کافی، سرانجام در سال ۱۸۷۶ م. در منطقه «منلوپارک» نیوجرسی یک لابراتوار پژوهشی مجهز بنیاد نهاد و گروهی از افراد لایق و مستعد را به همکاری فراخواند.
تأسیس این آزمایشگاه نقطه عطفی در رشته فعالیت‌های ادیسون و از بزرگ‌ترین ابتکارهای او به شمار می‌رود. آزمایشگاه منلو پارک نخستین مؤسسه‌ای بود که منحصراً باهدف تولید و تکمیل ابداعات علمی برپا شد و آن را باید نمونه اولیه آزمایشگاه‌های تحقیقاتی بزرگی دانست که ازآن‌پس تمام صنایع مهم در کنار کارگاه‌های خود ایجاد کردند. در سایه نظارت و سازمان‌دهی توماس ادیسون و کار گروهی کارمندان وی صدها اختراع کوچک و بزرگ در این مؤسسه به ثمر رسیدند که البته همگی به نام ادیسون تمام شدند.
توماس ادیسون لامپ حبابی را ابداع نکرد و قبل از وی نوعی لامپ اختراع‌شده بود او در سال ۱۸۸۰ یک طرح قابل تحقق و تولید برای لامپ حبابی مطرح کرد که مورداستفاده منازل و خانه‌ها شد و البته یک سال بعد جوزف سوان در سال ۱۸۸۱ یک ساختار کارآمدتر را (با استفاده از رشته سلولوزی) مطرح نمود.
سابقه سیستم روشنایی الکتریکی به اواسط قرن نوزدهم می‌رسد. در سال ۱۸۵۴ هاینریش گوبل نخستین لامپ برق را اختراع کرد که حدود چهارصد ساعت نور می‌داد اما آن را به نام خود به ثبت نرساند. پس از وی جیمز وودوارد، ویلیام سایر، متیو ایوانز (۱۸۷۵) و جوزف سووان (۱۸۷۸ م) مدل‌های دیگر چراغ‌های الکتریکی را ارائه کردند.
کمی پیش از آنکه ادیسون نیز وارد این عرصه جدید شود، والیس صنعتگر آمریکایی نوعی چراغ‌برق را روانهٔ بازار کرده بود که نمونه‌ای از آن  در سال 1878 به دست ادیسون رسید. دستگاه والیس تشکیل می‌شد از چارچوبی با یک حباب و دو میلهٔ فلزی متحرک که به هرکدام تکه زغالی متصل بود. عبور جریان برق از میله‌ها باعث می‌شد که دو قطعه زغال بسوزند و میانشان قوس الکتریکی بسیار درخشانی به رنگ آبی پدیدار شود.
این چراغ الکتریکی ابتدایی بازده پایینی داشت زیرا مصرف برق آن زیاد و عمر زغال‌هایش کم بود. بااین‌وجود، ادیسون که به اهمیت اختراع والیس پی برده بود، تصمیم گرفت آن را اصلاح کند و به‌جای زغال مادهٔ مناسب‌تری بیابد که با برق کمتر مدت درازی روشنایی بدهد و به‌مرورزمان نسوزد و از بین نرود.
پس از یک سال تلاش بی‌وقفه و آزمایش صدها مادهٔ گوناگون، سرانجام ادیسون و همکارانش توانستند با خالی کردن هوای داخل حباب و استفاده از نخ معمولی کربونیزه (زغالی شده) لامپی بسازند که تا چهل ساعت نور بدهد. این موفقیت اولیه موجب شد تا آن‌ها باپشتکار بیشتری به تحقیقات خود ادامه دهند و زمانی که موفق شدند عمر متوسط چراغ‌برق را به پانصد ساعت برسانند، ادیسون تشخیص داد که زمان مناسب برای نمایش آن فرارسیدهاست.
البته نمونه لامپ ادیسون قبل از ارائه توسط شخص دیگری تولید و در اداره ثبت بریتانیا به اسم دانشمندی به نام سوان ثبت‌شده بود و این ثابت می‌کند لامپ ادیسون چیز جدیدی نبود ولی بااین‌حال نباید تلاش‌های ادیسون را در راستای ترویج این فنّاوری نادیده گرفت.
او از روزنامه‌نگاران و صاحبان سرمایه دعوت کرد تا در شب ۳۱ دسامبر ۱۸۷۹ برای دیدن اختراع جدیدش به منلوپارک بیایند. به دستور او آزمایشگاه و اطراف آن را با صدها لامپ برق آراستند بطوریکه محوطهٔ منلوپارک و جادهٔ منتهی به آن غرق در نور شده بود. ادیسون میهمانان خود را با چیزی روبرو کرده بود که برایشان سابقه نداشت. منظرهٔ لامپ‌های نورانی بازدیدکنندگان را به‌شدت تحت تأثیر قرار داد؛ بطوریکه وقتی ادیسون نقشه خود را برای تأسیس یک کارخانهٔ بزرگ الکتریسیته در نیویورک مطرح کرد پیشنهادش با استقبال گرم سرمایه داران حاضر روبرو شد.

در ۲۷ ژانویه ۱۸۸۰ ادیسون تقاضانامه دریافت امتیاز اختراع «لامپ روشنایی الکتریکی» را به اداره اختراعات آمریکا تسلیم کرد اما با درخواستش موافقت نشد. کارشناسان سازمان معتقد بودند که طراحی و ساخت لامپ ادیسون بر مبنای مطالعات ویلیام سایر انجام‌شده است؛ بنابراین تنها امتیاز اختراع رشته زغالی شده پر مقاومت (ماده تولیدکننده نور لامپ) به ادیسون تعلق گرفت.
در ۱۳ فوریه ۱۸۸۰ وی به کشف یک پدیده مهم فیزیکی نائل آمد که اکنون به اثر ادیسون معروف است.
دو سال پس از نمایش عمومی لامپ الکتریکی، (۱۸۸۲) ساختمان کارخانهٔ مرکزی تولید برق موسوم به «ایستگاه پرل استریت» به پایان رسید و در چهارم سپتامبر همان سال نخستین سیستم توزیع نیروی الکتریسیته در جهان باقدرت ۱۱۰ ولت و ۵۹ مشتری در پایین‌محلهٔ منهتن به دست ادیسون افتتاح گردید.
چندی بعد ادیسون کوشید تا حق امتیاز لامپ برق را در بریتانیا از آن خود کند و بر رقیبش جوزف سووان – که مستقل از ادیسون موفق به اختراع لامپ حرارتیِ رشته کربنی شده بود- پیروز شود اما پس از یک دعوای حقوقی بی‌حاصل، دو طرف با یکدیگر به توافق رسیدند و برای بهره‌مند شدن از منافع اختراعشان در بریتانیا شرکت «ادیسون» را تأسیس کردند. این شرکت در سال ۱۸۹۲ جزئی از کمپانی بزرگ جنرال الکتریک (متعلق به ادیسون) گردید

همان‌طور که گفته شد، بیشتر اختراعات ادیسون حاصل تکمیل ایده‌های دیگران و کار دسته‌جمعی گروه بزرگی از تکنسین‌ها و کارمندانی بود که تحت نظارت او به تحقیق و آزمایش می‌پرداختند. نیکلا تسلا فیزیکدان بزرگ و یکی از همکاران ادیسون درباره روش او برای حل مسائل می‌نویسد:
اگر ادیسون می‌خواست سوزنی را در انبار کاهی پیدا کند، باپشتکار فراوان دانه به دانه رشته‌های کاه را کنار می‌زد تا بالاخره سوزن نمایان شود. بارها با تأسف شاهد بودم که چگونه بخش اعظم وقت و انرژی او صرف یافتن یک فرمول جزئی یا انجام دادن محاسبه‌ای کوچک می‌شد.

ادیسون در طول حیات علمی خویش توانست ۲۵۰۰ امتیاز اختراع را در ایالات‌متحده آمریکا، بریتانیا، فرانسه و آلمان به نام خود ثبت کند از این تعداد ۱۰۹۳ امتیاز در ایالات‌متحده به نام او ثبت‌شده است. واقعیت این است که بیشتر اختراعات وی تکمیل‌شدهٔ کارهای دانشمندان پیشین بودند و ادیسون کارمندان و متخصصان پرشماری در کنار خود داشت که در پیشبرد تحقیقات و به سرانجام رسانیدن نوآوری‌هایش او را یاری می‌کردند.
تلفن، ماشین چاپ، میکروفن، گرامافون، دیکتافون، کینتوسکوپ (نوعی دستگاه نمایش فیلم) دینام موتور و لاستیک مصنوعی ازجمله مواد و وسایلی هستند که ادیسون و همکارانش آن‌ها را ابداع یا بهینه کردند.

ادیسون اولین فردی نبود که سیستم روشنایی الکتریکی را اختراع کرد. چند سال قبل از آن از نوعی لامپ الکتریکی قوسی شکل برای تأمین روشنایی خیابان‌های پاریس استفاده‌شده بود؛ اما لامپ الکتریکی ادیسون همراه با سیستمی که او برای توزیع نیروی الکتریکی ابداع کرد، بهره‌گیری از نیروی الکتریسیته را برای تأمین روشنایی منازل عملی ساخت. در سال ۱۸۸۲ کمپانی او در نیویورک تولید لامپ برق را آغاز کرد و ازآن‌پس استفاده از برق در منازل سریعاً در سراسر جهان گسترش یافت.

ادیسون با ایجاد اولین کارخانه و شبکه توزیع برق برای منازل و اماکن خصوصی شالوده توسعه بزرگ صنعت را بنا نهاد.

ادیسون همچنین سهم بزرگی در توسعه و تکمیل دوربین‌های فیلم‌برداری و پروژکتور نمایش فیلم دارد. او در اصلاح سیستم تلفن کار بزرگی انجام داد، دهنی زغالی ابداعی او بر قدرت شنوایی طرف مقابل در تلفن افزود. همچنین در تلگراف و دستگاه‌های ماشین‌تحریر اصلاحاتی به وجود آورد. از میان سایر اختراعات او می‌توان از دستگاه «دیکتافون» و دستگاه ذخیره باطری نام برد.

ادیسون تنها یک مخترع صرف نبود بلکه درزمینهٔ تولید و سازمان‌دهی چندین کمپانی صنعتی کارهای مهمی انجام داد.
ادیسون از اولین مخترعانی بود که توانست با موفقیت، بسیاری از اختراعات خود را به تولید انبوه برساند.
او همچنین برندهٔ جوایزی همچون لژیون دونور که بالاترین نشان افتخار کشور فرانسه است شده است.

سال‌های پایانی

در اول فوریه ۱۸۹۳ ادیسون ساختمان «بلک ماریا» نخستین استودیوی تصاویر متحرک را در اورنج غربی، نیوجرسی به پایان رسانید. او کوشید تا اختراع دوربین فیلم‌برداری را تماماً به خود نسبت دهد و حق استفاده انحصاری از آن را به دست آورد اما در ۱۰ مارس ۱۹۰۲ ادعای او در یک دادگاه استیناف ایالات‌متحده رد شد.
در ۶ ژانویه ۱۹۳۱ ادیسون درخواست‌نامه ثبت آخرین اختراع خود «وسیله نگهدارنده اشیاء هنگام آبکاری الکتریکی» را به ادارهٔ ثبت اختراعات فرستاد اما پیش از دریافت پاسخ، اَجل به او مهلت نداد و این مخترع بزرگ در اواخر همان سال در سن ۸۴ سالگی چشم از جهان فروبست.

پاسخ دادن

دیدگاه خود را وارد کنید
لطفا نام خود را وارد کنید